home கவிதை, டிரெண்டிங் கவிதைகள் : வினோத்

கவிதைகள் : வினோத்

உதிர்தல்

பூக்கள் உதிர்வது போன்று
உதிர்கின்றன சொற்கள்
புலர்ந்த முற்றத்தை நிறைத்து
அவ்வெண்ணிறச் சொற்களை
அள்ளிச்சேர்க்கிறாள் முதிர்ந்த ஒருத்தி

கோவில் முற்றத்தின்
தெத்து பல்லுக்காரி
சிறப்பான நாட்டிய மங்கை
உதிர்ந்த சொற்கள்
அவள் விரலிடுக்கில்
சுழன்றுபடியே இருக்கின்றன
அதன் கழுத்தில் அவ்வளவு நேர்த்தியாக முடிச்சிடுகிறாள்
கோவில் பரிகாரத்து இளஞ்சோடிகளை கண்ணயராது பார்த்துக் கொள்கிறாள்
அவர்களுக்கென இரண்டு மூன்று கன்னிகளை சேர்த்து கட்டிக்கொடுத்து புன்னகைக்கிறாள்

உதிர்தல் எவ்வளவு கொடூரமானது
அவை பூ உதிர்வதுபோல அல்லல்
தீயின் கொடூர நாவுகளில் இருந்து
உதிரும் சொற்கள் அவளின் அந்தரங்க நாளங்களை பொசுக்குகின்றனவே
குளிக்கும் பொழுதுகளில் கற்பனை மணாளனை நினைந்து கொள்கிறாள்
எல்லோருக்கும் சேர்த்தே வேண்டிக்கொள்கிறாள்
கடவுளுக்குத் தெரியவா போகிறது

கோவிலின் வெளியே
பூ உதிர்ந்தாலென்ன
சொல்லுதிர்ந்தாலென்ன…

 

  • வினோத்

2 thoughts on “கவிதைகள் : வினோத்

  1. நல்ல கவிதை. கவிதையில் எழுத்துப் பிழைகள் கவலை தரும். கவனம்!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!