home உன்னதம், கவிதை ஆக்டேவியா பாஸ் கவிதைகள்

ஆக்டேவியா பாஸ் கவிதைகள்

பாலம்

இந்தக் கணத்திற்கும் இந்தக் கணத்திற்கும் இடையே,
நானாக இருக்கும் எனக்கும் நீங்களாக இருக்கும் உங்களுக்கும் இடையே,
வார்த்தைப்பாலம்.
அதனுள் நுழைவதன் மூலம்
நீங்கள் உங்களுக்குள்ளாகவே நுழைகிறீர்கள்.
உலகம் இணைக்கிறது.
ஒரு வளையம் போல மூடிக்கொள்கிறது.

ஒரு கரையிலிருந்து இன்னொரு கரைக்கு
எப்போதுமே
உடலொன்று நீட்சியாகியிருக்கிறது :
வானவில்.
அதன் வளைவுகளுக்கடியில் நான் உறக்கம் கொள்வேன்.

 

 

தெரு

இதோ, நீண்ட அமைதியான ஒரு தெரு.
நான் மையிருளில் நடந்து, தடுமாறி விழுகிறேன்
மீண்டும் எழுந்து, மீண்டும் பார்வையற்று நடக்க, என் பாதங்கள்
அமைதியான கற்களை, காய்ந்த சருகுகளை மிதித்து ஒலிக்கின்றன.
என்பின்னால் யாரோ ஒருவரும் கற்கள், சருகுகளை மிதித்து ஒலிக்கிறார்;
நான் நடைவேகத்தைக் குறைத்தால், அவரும் குறைக்கிறார்
நான் ஓடினால், அவரும் ஓடுகிறார், நான் திரும்புகிறேன் : யாருமில்லை.
எல்லாமே இருள்; கதவுகளுமில்லை
என் காலடிகள் மட்டுமே என்னை அறியும்.
யாரும் காத்திருக்காத, என்னை யாரும் பின்தொடராத
தெருவுக்கே இட்டுச் செல்லும்
இந்தத் திருப்பங்களில், திரும்பித் திரும்பி,
மனிதன் ஒருவனை நான் பின்தொடர்கையில்,
தட்டுத்தடுமாறி, இடறி விழுந்து, எழுந்த அவன், என்னைக்
காண்கையில் சொல்கிறான் : யாருமில்லை.

 

 

உச்சிமாநாடும் புவியீர்ப்பும்

அசைவற்ற மரமொன்றும்
பிறிதொன்றுமாக முன்னோக்கி வருகின்றன
மரங்களின் ஆறு ஒன்று
என் நெஞ்சில் பாய்கிறது.
பசுமை அலை
நல்லதொரு அறிகுறி
நீங்கள் சிவப்பினை அணிந்திருக்கிறீர்கள்
நீங்கள் தாம்
அந்த எரிக்கும் ஆண்டின் முத்திரை
மனிதக் காளவாய்
நட்சத்திர விளிம்பிப் பழம்
அந்த நாள், சூரியனைப் போல
ஆழத்தெளிவுக் குழிகளின் மேலாக
உங்களுக்குள் கனல்கிறது
இடைப்பட்ட உயரம் முழுதும் மேகப்பறவைகள்.
அவற்றின்
அலகுகள் கட்டும் இரவில்
இறகுகளோ ஒளிமகுடத்தில்
மின்னும் பகலைச் சுமந்துசெல்கின்றன
உறுதிப்பாட்டுக்கும் தலைசுற்றலுக்கும் நடுவில்
நீங்களோ
பளிங்குச் சமநிலை

– தமிழில் ச.ஆறுமுகம்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!